De ambassadeurs gaan op bezoek bij Brouwerij D’n Drul in Groesbeek.

21-12-2015
Het is woensdag 9 december 2015 als wij vertrekken met de trein naar Nijmegen. Dit is onze laatste reis als ambassadeurs van “In de Wildeman”. Ja, je leest het goed, we houden er mee op, aan alles komt een eind. We hebben de afgelopen jaren zo’n 30 Nederlandse brouwerijen bezocht en verslag bij jullie uitgebracht via de site van ons aller proeflokaal “In de Wildeman”.

Tijdens onze treinreis blikken we nog even terug op die leuke gesprekken en ontmoetingen met al die gepassioneerde Nederlandse brouwers.

Na de heerlijke versnapering, die Klaas altijd bij zich had, komen we aan in Nijmegen. Daar nemen we bus 5 naar Groesbeek. Stappen uit bij de halte centrum en lopen naar de Hoflaan. Groesbeek ligt te midden van een glooiend landschap, vlakbij de Duitse grens. Een dorp waar het bourgondische leven bejubeld wordt. Het is in de wijk Den Drul waar vorm wordt gegeven aan de droom van Roland en Wilma Boschman: het brouwen van speciaal bier. De droom die startte acht jaar geleden als hobbybrouwer en inmiddels is uitgegroeid tot een succes.

We maken kennis met Wilma, die ons vertelde dat ze een jaar geleden deze brouwerij, in een oude kledingzaak, zijn begonnen. Het meubilair is gemaakt van steigerhout dat zeer robuust aandoet. Achterin de zaak is de brouwerij, die je vanuit je tafeltje kunt zien. De brouwketels komen uit Engeland. Ze brouwen 400 liter per batch, geheel naar eigen recept. Ze brouwen hoofzakelijk in het weekend zodat ook de bezoekers het brouwproces mee kunnen maken.

Als eerste drinken wij Den Drulse Dubbel van 6,8 %. Pittig niet te zoet, zacht mondgevoel met een aangename lekkere bittere afdronk.

Dan gaat de deur open en komen er jongens binnen met in hun handen houten trays voor 4 flesjes bier. “Deze worden speciaal voor ons gemaakt, door jongens en meisjes met het syndroom van Down”, verteld Wilma. Als tweede bier drinken we een Triple van 8,5%. “Verrassend Blond” genoemd, wit schuim, licht troebel. Lekker koppig bijna een IPA.

Helaas treffen wij de brouwer niet zelf, die heeft nu nog een full time baan. Maar s’avonds en in het weekend is hij bezig in z’n brouwerij, waar hij buiten de seizoen bieren ook diverse speciaal bieren brouwt, zoals een Dubbel, Triple, Blond, Saison (naar een recept van Wilma) en een Engelse Ale. Alle bieren zijn voorzien van prachtige etiketten, met op de achtergrond afbeeldingen van het glooiende landschap van Groesbeek. Helaas zijn deze bieren nog niet in de regio van Amsterdam te verkrijgen. Maar wel bij de diverse slijterijen en speciaalzaken in en om de omgeving van Groesbeek en Nijmegen, en sinds kort zelfs bij de Jumbo in Groesbeek.

Dan proeven nog de Mighty Drul een Engelse Brown Ale van 8,8%. Dit lijkt wel een bock biertje, met wat caramel en chocolade, heel lekker. Als laatste drinken we nog een Saison, “To Misterius” van 8,8%. Naar een recept van Wilma, amberkleurig, lekker bittertje, gember, kaneel, sinaasappel. Dit is Klaas z’n favoriet.

Dan is het weer tijd om afscheid te nemen. We lopen terug naar de bushalte, maar niet zonder nog even een visje te eten bij de plaatselijke visboer uit Urk. Smaakt heerlijk als je wat gedronken hebt en nog een paar uur moet reizen.

Wil je meer weten of een bezoekje brengen aan deze kleine ambachtelijke brouwerij kijk dan op www.brouwerijdendrul.nl

Dit was ons dertigste en tevens laatste verslag. Wij danken alle lezers voor hun aandacht. We zien elkaar vast en zeker in hét bierproeflokaal.

Jaap en Klaas

In de Wildeman sponsort Yvonne en de Eye Care foundation.

29-09-2015
Gelukkig, het is gelukt!! En deels heb ik dat te danken aan jullie, mijn sponsors! Niet dat jullie me gepusht hebben, integendeel, iedereen was zo lief en vol begrip. De meeste vonden juist dat ik niet moest gaan lopen. Jullie steun heeft me goed gedaan en verloste me van een druk. Want zeg nou zelf een sponsorbedrag van 1.005Euro brengt wel een bepaalde verplichting met zich mee, maar zoals gezegd kwam die druk niet van jullie. Toch stond ik gisterochtend met een zwaar gevoel in de benen op want,.... ja dé dag was aangebroken en helaas had ik nog steeds niet het gevoel dat het goed zou komen.
Alle omstandigheden waren in orde, de kleding, mijn voeding, het gezelschap behalve de vorm en de moraal. Zou het wel lukken, want 16km is echt wel een eindje. Daar kwam bij dat ik vanaf 10 augustus geen (hardloop) stap gezet had. Pas 7 dagen voor de DtD had ik in Zwitserland mijn schoenen weer eens aangetrokken en om het voorzichtig te proberen. Dat viel niet mee en bij 11km moest ik met pijn stoppen. Dus zou het nu wel lukken?
In Amsterdam, bij de Wildeman aangekomen kreeg ik de schrik pas goed te pakken toen een medeloper me vertelde dat hij onlangs van zijn huis (Woerden is zijn woonplaats) naar Utrecht gelopen was en dat deze afstand precies 16km was. Wauw, mijn hemel, de schrik sloeg me om het hart, van Woerden naar Utrecht lopen, ik moest er niet aan denken!! Mijn strategie veranderde op slag naar ‘ verstand op nul en de blik op Zaandam’ . Dat was mijn houding toen ik enkele uren later in het startvak stond tussen de 96 overige Eye Care Foundation lopers. Het was een gaaf gezicht om op de ruggen van de ‘onze’ lopers het logo van De Wildeman te zien. Ik was apetrots op mijn zus en zwager die de shirts gesponsord hadden.
Samen met Renée, mijn buurvrouw die zich een week voor de start geblesseerd had, verkrampte kuitspier en nu ingetaped liep, begon ik aan de loop. Ons doel was binnen te komen en de tijd speelde daarbij geen rol. We begonnen langzaam en genoten van de aanmoedigingen en dweilorkestjes langs de kant. Tot 8km ging het goed, alhoewel het tempo laag, erg laag was. Daarna daalde het tempo verder en leken we meer op snelwandelaars. Maar hoe dan ook we liepen nog steeds en dat was het doel. Op iets minder dan 3 km voor de finish was de pijp van Renée leeg. Gelukkig had ze weinig last van haar blessure maar haar conditie was onvoldoende om verder ‘hard’ te lopen. Zij besloot te gaan wandelen en vroeg me door te lopen. Daar heb ik gehoor aangegeven en in de laatste kilometers ben ik nog even ‘los’ gegaan.
Bij de start aangekomen had ik geen last meer van mijn voet! Misschien kwam het door de paracetamol die ik voor aanvang genomen had. Hoe dan ook, ik had het geflikt en was daar enorm tevreden over. Een geluksgevoel en een gevoel van trots daalde over me neer. Geweldig, ik had het gered en ik had mijn sponsors niet in de steek gelaten. Jullie kunnen trots zijn op de bijdrage van jezelf en het positieve effect dat het bij mij teweeg gebracht heeft.

Wat een geluk is het ons gelukt!!
En volgend jaar zul je vragen? Dat weet ik niet. Met die vraag ga ik mijn hersenen nog niet vermoeien. Alles heeft nu even rust nodig.
Dikke kus voor allemaal, Yvonne

Jaap & Klaas bezoeken De Kaapse Brouwers

05-06-2015
Op naar RotjeKnor



Dit is tweede keer dat we een bezoek brengen aan Rotterdam. Ons eerste bezoek was in december 2013 en hebben toen Stadbrouwerij De Pelgrim bezocht. Nu gaan we naar De Kaapse Brouwers. Omdat brouwerij en proeflokaal pas om 15.00 uur opengaan, gaan we eerst een kijkje nemen bij de nieuwe overdekte markthallen nabij station Blaak.

Winkelen, uit eten, parkeren, werken en wonen onder een spectaculaire hoefijzervormige boog. Een overdekte foodmarkt, zo groot als een royaal voetbalveld. Een bruisende markthal die uit zijn voegen barst van verse vis, brood dat nog warm is, mals vlees, ontelbaar veel soorten kaas en groenten net uit de grond. Boven de vloer 10 verdiepingen met meer dan 200 appartementen. Onder de vloer een supermarkt en een parkeergarage voor 1200 auto’s.

Na dit bezoek wandelen we naar de brouwerij die gelegen is aan de Veerlaan. Nabij Hotel New York op de Kop van Zuid. Watertaxtie’s scheuren hier met hoge snelheden over de Nieuwe Maas. Het is een drukte van jewelste.

De brouwerij, met een uitgebreide bierwinkel bevindt zich in een oude opslagloods, waar naast de brouwerij, ook andere kleinschalige ambachtelijke bedrijfjes zijn gevestigd. Een bakkerij, slagerij, groente- en kaaswinkel en een eetcafé. Dit alles onder naam van Fenix Food Factory. Buiten is er een groot terras met uitzicht op de haven.

De standaard bieren van De Kaapse Brouwers worden gebrouwen door De Molen in Bodegraven. Hier in RotjeKnor worden nieuwe bierrecepten ontwikkelt in de kleine oude brouwinstallatie van De Molen. Achter de bar is plaats gemaakt voor twintig tapkranen. Het proeflokaal zelf oogt als de meubelafdeling van de Kringloopwinkel. Met achterin de zaak de kleine brouwerij.

Als eerste proeven we Kaapse Karel, een American Bitter van 4,9%, fris en fruitig, licht troebel, met een mooi bittertje.

De Kaapse brouwers kiezen voor gedurfde recepten, smaakexperimenten en ouderwetse bieren in een Rotterdams jasje.

Ons tweede bier is de Kaapse Bea, een Black Rye IPA van 6%. Zwart, met een licht zuurtje en een heftig bitterje van laurier in de afdronk.

Bieren in het standaard assortiment van de brouwerij zijn: “Karel” , American Bitter 4,9%. “Harrie”, Aison 6,1%. “Carrie” Strong IPA 6,5%. “Bea” Black Rye IPA 6,0%. “Jaapie” Imperial Red Ale 9,4%. “Gozer” Oatmeal Stout 9,8%. De namen voor deze bieren verwijzen naar namen die verbonden zijn met de Rotterdamse haven en de wijk Katendrecht.

Als laatste proeven wij Kaapse Carrie, een strong IPA van 6,5%. Amberkleurig, fruitig, moutig, met een zoetje op het eind. Helaas waren er dit keer geen bitterballen. We moesten, vanwege de tijd, het bij deze 3 proefjes laten.

Met de Rotterdamse metro reizen we af naar het CS van RotjeKnor en nemen de Intercity naar Amsterdam. Het was een welbestede middag, mooie stad met mooi bier.

Wil je ook een bezoek brengen aan deze Rotterdamse brouwerij kijk dan even op hun site: www.kaapsebrouwers.nl en let op de openingstijden.

De Ambassadeurs van bierproeflokaal In de Wildeman Jaap en Klaas.